(ไม่มีหัวข้อ)

คิดว่าทุกคนน่าจะเคยมีคำตอบในใจว่า “โตขึ้น อยากเป็นอะไร”
บางคนได้เป็น , บางคนกำลังจะได้เป็น , บางคนได้เป็นคนละเรื่องเลย , บางคนได้เป็นแล้ว พอกันที กูไม่อยากเป็นแล้ว

พอมาถึงจุดนึง  เคยคิดกันเล่นๆมั้ยครับว่า  อะไรกันนะที่เราจะเป็น เป็นอย่างสุดท้ายจนกว่าจะเกษียณ

(ในที่นี้คือครบ60ปี ตามอายุงานทั่วๆไปนะครับ)
ผมนั้น  ตั้งแต่แว้บแรกที่ผมตัดสินใจเข้ามาบิน  ไม่เคยคิดสักแว้บว่าจะบินจนถึงวันนั้น
อย่างมากก็ 2 ปี  พอจะมีประสบการณ์กับเงินไปทำอะไรที่อยากทำต่อไป

แต่วันนี้…ผมได้พบกับวันนั้น…ของคนคนหนึ่ง

ผมได้มีโอกาสไปเยือนปูซานอีกครั้ง แต่คราวนี้ไป4วัน เป็นการไปค้างต่างถิ่นนานที่สุดตั้งแต่บินมา  ไฟลท์ที่ไปอยู่ยาวๆแบบนี้มักจะมีคนมาขอแลกตารางบินด้วย บ้างก็มากับแฟน บ้างก็พาครอบครัวมาเที่ยว

แถมบังเอิญเหลือเกินที่ผมได้มากับรุ่นพี่คณะที่น่ารักถึง2คน!!

พี่กุ๊ก38 หนึ่งในรุ่้นพี่คณะ/รุ่นพี่บริษัทผู้น่ารักแถมยังพาแม่กับพ่อมาเที่ยวเกือบยกครอบครัวขาดแต่น้องสาวผู้น่ารักไม่แพ้กันเล่าให้ฟังว่า  ไฟลท์นี้มีพี่แอร์ที่ชื่อตุ๊ก จะบินเป็นไฟลท์สุดท้าย แล้วก็จะเกษียณ

งานนี้พี่ตุ๊กพาน้องสาวมาบินด้วย  แถมลูกสาวอีกคนมาในฐานะผู้โดยสาร

นอกจากนี้ใน cock pit ยังมีลูกชายคนโตขับเคลื่อนอากาศยานอยู่ด้วย!!

ตั้งแต่รถยังไม่ออกจากศูนย์ลูกเรือ  แกนำใบปลิวเป็นปึกๆแสดงตารางเวลาทัวร์สถานที่ต่างๆในปูซานมาให้พวกเราดู

พอถึงที่หมาย  ครอบครัวพี่ตุ๊กกับพวกผมที่เหลือก็แยกย้ายไปเที่ยวตามอัธยาศัย  มีบ้างที่กลุ่มพวกผมเจอกับแกในเมืองบ้าง ที่นู่นที่นี่แถวโรงแรมโดยบังเอิญบ้าง  แน่นอนว่าทุกคนแฮปปี้ เพราะได้พักผ่อนกันอย่างจุใจ (ไม่นับคืนแรกที่ผมคึกหนักกินเบียร์กับโซจูหนักไปหน่อยจนรุ่งขึ้นอ้วกแตกอ้วกแตนได้พักผ่อนอยู่ห้องไปวันนึงเต็มๆ!)

ในวันกลับ  เครื่องAirBus A300-600 รุ่นลายครามที่ปกติlandingทีนึงคอผมแทบทรุด กลับแตะพื้นซะนิ่มราวกับเหยียบเมฆจนอดแปลกใจไม่ได้

เมื่อทุกคนขึ้นรถกลับศูนย์ฯ  กัปตันเป็นคนออกมาพูดอวยพรพี่ตุ๊ก โดยเิริ่มจากให้ข้อมูลต่างๆเกี่ยวกับแกที่ไม่รู้แกไปรุ้มาได้ไง เช่น เข้าทำงานปีไหน ตอนอายุ22  ปัจจุบันอายุ55 ทำงานมา33ปี ฯลฯ

และเฉลยว่า ที่ลงจอดซะนุ่มนวลน่ะ …ฝีมือลูกชายแกเอง

เคยดูโฆษณา ปตท ตัวนึง  หัวหน้าหน่วยงานเกษียณอายุหลังจากการประจำการ ณ แท่นขุดน้ำมันกลางทะเลมานับสิบปี

ก่อนจากกัน ชายผู้เป็นหัวหน้าได้ถูกเชิญไปที่หน้าห้ิองท่ามกลางน้องๆ

ชีวิตผ่านอะไรมามาก  แต่ความรู้สึกมันจุกอกจนกล่าวได้เพียงคำอำลาสั้นๆ  ส่งต่อภารกิจให้รุ่นน้องต่อไปอย่างเรียบง่าย  ทว่าได้ใจทุกๆคน

วันนี้บินมาจวนจะ2ปีแล้ว

แม้จะยังเป็นรุ่นเด็กสุดในบรรดาลูกเรือ6พันกว่าคนก็ตาม

แม้จะเริ่มมี “อะไรที่อยากทำต่อไป” โผล่มาให้เริ่มทำแล้วก็ตาม

แต่ยังไม่อยาก