ปูซานหนาวซ่าน

5/DEC/09

บินมาปีครึ่ง แต่ก็ยังมีบางเมืองที่เพิ่งจะเคยไป    ปูซาน   ได้ยินมานาน  ว่าปูน่าทาน  หาดทรายสะอ้าน  บิกินี่ละลาน  มาถึงแต่เช้า  แต่มาหน้าหนาว จบข่าวจ้ะ

(ปูซานหรือสลัมบอมเบย์ครับ)

พี่รุ่นๆเดียวกันที่มาด้วย  สองสาวมาเที่ยวด้วยกัน  อีกคู่ พี่สจ๊วตแลกมากับแอร์เกาหลี  (จีบกันด้วยภาษาอังกฤษ)…..

เลยนัดไปกะพวกพี่ซีเนียร์ๆแทน  แต่ขอนอนเอาแรงก่อนเพราะบินมาทั้งคืน

ปูซานอยู่ใต้สุดประเทศ  ติดทะเล  นั่งเรือข้ามไปญี่ปุ่นเมือง ฟุกุโอกะได้ ภายในครึ่งชั่วโมง   เป็นเมืองที่น่า(พาพ่อแม่ผม)มาเที่ยวมาก

1. คนไทยไม่ต้องขอ VISA   เพราะในอดีตไทยเคยส่งทหารมาช่วยรบที่เกาหลีตั้งแต่ปี 2493-2497 (ช่วงสงครามเย็น หลัง WW II)

2.ไฟลท์บินมาปูซานมีน้อย  บางไฟลท์มาทีค้างรวด3คืน   ถ้าพาพ่อแม่นั่งเครื่องมา ตั๋วลดราคา แล้วยังพักฟรีอีก

3.โรงแรมอยู่ใจกลางเมือง ไม่เหมือน อินชอน ต้องนั่งรถเข้าเมืองเป็นชั่วโมง

(วิวจากหน้าต่างห้อง  หาดอยู่เพียงเอื้อม หากแต่หนาวนี้ใครจะใคร่ออกไปรับลมทะเล)

ตื่นบ่าย2  ออกไปสำรวจเมืองในอากาศเฉียดๆศูนย์องศา ดีที่แดดจ้า  ฟ้าเปิด

มาเกาหลีบ่อยก็จริง แ่ต่เดินตลาดสด  อาหารการกินบ้่านๆ ราคาย่อมเยาว์  มันไม่มีให้กินที่เมืองสนามบินอย่างอินชอนน่ะครับ

สั่งซุปกิมจิ , ซุปเต้าหู้ อย่างละหม้อ กับ หมูผัดพริก  ส่วนอีกเต็มโต๊ะนั่นเครื่องเคียงที่เค้าแถมให้ฟรี

พี่หัวหน้าผมบอก ผมก็เพิ่งสังเกต เค้าแถมให้ตามปริมาณคนกิน  ไม่มากไปไม่้น้อยไป  พอดีๆ

ความพอดีก็ต้องใช้ความพิถีพิถันนะบางที

(อันนี้ให้ทายว่ากินกี่คน)

แกงร้อนๆ แก้หนาว  หมูเผ็ดๆ กะกิมจิจืดๆ ผักฉ่ำๆเป็นใบๆ  รสชาติลงตัว สบายทั้งท้องทั้งกระเป๋า

…

เมื่ออิ่มท้องก็ออกลาดตระเวนตามลำพัง

เดินดุ่ยๆมีจุดหมายมั่งไม่มีมั่ง   ดูข้างทาง   ข้างทางที่ไม่ได้ตั้งใจสร้างไว้ให้คนต่างถิ่นดู

เดินเพลินเพราะไม่ร้อน แถมต้องเดินอยู่เรื่อยๆไม่งั้นจะหนาวซะอีก

จะว่าไปอากาศน่าออกกำลังกายมาก   ข้างทางบางทีมีคนเอาถุงมือมาขว้างรับลูกเบสบอลกัน  เตะบอลเดาะบอลกันไปมาบ้าง

หลงมาจนถึงโรงเรีัยนมัธยม   …ดูสนามฟุตบอลโรงเรียนป่าเขาบ้านเค้า

ในเมืองแออัด  แต่ยังพอเผื่อที่ไว้ปลูก

อาหารจานเด็ด หั่นกันสดๆ

หลงมาจนถึงวัดแห่งหนึ่งบนเขา  เงียบเหงาจนนึกว่าปิดทำการ หากแต่แลอาม่าท่านหนึ่งย่องเงียบ  หายเข้าข้างอุโบสถไปอย่างเชียบๆ  หลังทำการกดชัตเตอร์ดะประสากล้องดิจิตอลทั่วอาณาบริเวณวัด  ผมจึงย่างกรายตามคุณยายเข้าช่องลับ

ภายในเงียบกริบ

จนผมเหยียบแผ่นไม้ดังแกร่บ! นั่นแหละ

อาม่าสามสี่ม่านั่งสงบสติสมาธิบังเกิดมานานเท่าไหร่ไม่อาจทราบ  ทว่าในยามโพล้เพล้ภายในอุโบสถแสงสลัว เบื้องหน้าเทวรูป  พระพุทธรูปนานา ลวดลายเขียวมรกตดุจนกยูงรำแพนปกคลุมแทนหลังคา

เป็นที่เงียบสงัดหาที่ใดเสมอเหมือน…  กลางมหานครอันวุ่นวาย

ผมมิอาจกดชัตเตอร์   ด้วยเกรงจะทำลายสิ่งที่กำลังดำรงอยู่

หลังจากนั้นผมก็ยังไม่หยุดกระแดะครับ เดินแร่ดถ่ายรูปไปเรื่อยจนมืดค่ำ

สุดท้ายนี้  สงสัยมาก….ทำไมมันต้องไปอยู่บนนั้นอะคับ?