ธุรกิจ

อาทิตย์  29  พฤศจิกายน 2009

กลับจากสิงคโปร์  ได้นอนเต็มอิ่มกว่าดมหมอนแบบเก่า  แต่ได้ตังค์เท่าเดิม   ส้วมแตก  เครื่องส่ายจนอ้วกจะแตก  ผู้โดยสารล้น  อาหารพิเศษล้น  ไฟลนก้น ฯลฯ เหมือนเดิม

พี่แอร์ที่นั่งข้างๆทั้งไป-กลับ เป็นคนเดียวกัน  น่ารัก อัธยาศัยดี คุยไปคุยมาปรากฏว่าเรียนอยู่รั้วเดียวกัน  field of experience เลยกว้างกว่าเดิม

ปลายๆธันวาผมกะจะทำตั๋วกลับจากเชียงใหม่ช่วงไฮซีซั่นพอดี  ช่วงนี้เจอใครก็เลยถามความเห็นเป็นว่าเล่นว่าจะตกเครื่องมั้ย? ควรโทรไปล๊อบบี้กับเพอเซอร์ดีมั้ย? ฯลฯ

“พี่ก็จะไปเหมือนกัน”

“อ้าว จริงเหรอครับ  กะไปเที่ยวไหนมั่งอะพี่?”

“พี่ไปขยายธุรกิจน่ะ”

ธุรกิจ? ธุรกิจอะไรอีกครับ!?  เป็นแอร์แล้วยังทำธุรกิจอีก  ไม่กลัวใช้เงินไม่ทันเหรอครับ  (ผมไม่ได้ถามงี้หรอก)

หลังจากนั้นก็เป็นการชี้แนะ “โอกาสในการหารายได้พิเศษ” ตามมาอีกชุดใหญ่

ก่อนหน้านี้เมื่อหลายไฟลท์ก่อน  มีพี่สจ๊วตเอาเครื่องดื่มตัวเองมาดื่ม  พี่แอร์คนอื่นเห็นแปลกๆดีก็เลยถาม  พี่แกก็เริ่มบรรยายสรรพคุณว่ามันบำรุงสุขภาพงู้นงี้   พอผมเข้าไปคุยมั่ง แกก็ชวนทำธุรกิจด้วย  รายได้ดีมาก  พี่xxx รุ่นxxx  ทำจนตอนนี้เกษียณตัวเองไปแล้ว (xxxนี่ไม่ได้เซ็นเซอร์แต่ผมขี้เกียจจำ)  จังหวะนั่งรถกลับลงมาจะถึงศูนย์  แกยิ่งประชิดหนัก  แจกนามบัตร  บอกว่าคนที่ทำได้ขับเฟอรารี่บ้าง  ขับลัมโบกีนี่บ้าง

ส่วนวันนี้  ตอนจะลงกรุงเทพฯ  หลังจากไม่ได้พูดเรื่องนี้มาพักใหญ่  แกก็ควักกระดาษมาเตรียมเขียนอธิบายโครงสร้างของธุรกิจอีก

ผมก็ไม่ได้ไปซักไซ้รายละเอียดจริงจังว่ามันเป็นยังไงแน่ ไอ้งานเสริมที่พี่ทำ3เดือนแรกได้เดือนละ2หมื่น  บางคนได้เป็นแสน  พี่บางคนทำจนเกษียณตัวเองก่อนเวลา (พูดตรงกะอีกคนนึง)

ไม่ใช่ผมไม่โลภ  ผมก็อยากมีตังค์เยอะๆ  อยากได้เดือนละเป็นแสนๆเหมือนกัน! ไม่งั้นจะมาทำสจ๊วตทำไม  ถึงจะ…ไม่ได้อยากขับลัมโบกีนี่ก็เถอะ(ใบขับขี่กูยังไม่มีเลย)

แต่ตราบใดที่ถ้าผมจอยกับพวกพี่ๆ  แล้วต้องมานั่งโน้มน้าวใจกันบน jump seat แบบนี้

ผมว่าผมคงไม่ถนัดเท่าไหร่

เสียดายเวลาและโอกาสที่จะได้ทำความรู้จักกันฉันพี่น้อง

แต่กลับต้องมาคุยกันเพื่อผลประโยชน์(แบบเน้นๆ)

หรือผมมันโง่เองที่ไม่คว้าโอกาสดีๆที่พี่ๆเสนอให้ (ฉันพี่น้อง) ก็ไม่รู้ ;-p

………………………………………..

ปล. จากนี้ไปจะพยายามจดสิ่งที่น่าจดอย่างสม่ำเสมอแม้จะไม่มีใครอ่าน หรือเข้าใจว่าผมเขียนอะไรก็ตามนะครับ