เริ่มเลยละกันจะเชื่อป่าวไม่สนแต่ผมเคยเป็นคนชอบจดไดอารี่ครับจดแล้วก็ชอบอ่านเอง ตลกเอง งงเองว่าเขียนอะไรวะกู
แต่ผมไม่เคยจดอะไรเป็นกิจลักษณะในที่สาธารณะเลยเพราะมันเขียนได้ไม่เต็มที่ไงครับเวลาคนเราเขียนไดอารี่เนี่ยมันคงต้องมีอะไรค้างคาอยากระบายตอนช่วงชีวิตรันทดแอบชอบใครก็เขียนไปเลยเต็มที่อยากจะด่าใครก็ล่อแม่งให้เละประทับใจอะไรไปเที่ยวไหนความรู้สึกตอนนั้นเป็นไงไม่ต้องบรรจงเรียบเรียงขอเพียงสาดมันลงไปบนกระดาษสำหรับผมไดอารี่มันมีไว้ใช้ยังนั้นใครเขียนไดอารี่ก็คงคิดว่ามึงไม่ต้องบอก กูก็รู้ อีดอก แต่พอมาจดในนี้แล้วมันเกิดอาการ “กระแดะ”ครับ
คือจะเริ่มเกร็ง มีมาด มีฟอร์มขึ้นมาโดยรู้ตัว เพราะจดแล้วคนอื่นเข้ามาอ่านนี่หว่า ขืนบ้าเขียนความลับโต้งๆในนี้…อะ เริ่มละตะกี๊ผมคิดว่าจะเอาคำไหนมาต่อ “ขืนบ้าเขียนความลับโต้งๆในนี้” ถึงจะดูคูลมีสไตล์ซึ่งผลออกมาคือ……ช่างแม่งเหอะขี้เกียจคิดละถึงตรงนี้อาจจะมีแค่ผมคนเดียวที่คิดก็ได้ว่าทำไมมึงไม่เว้นวรรคเว้นบรรทัดให้มันกระทัดรัดอ่านง่ายสบายตาหน่อยวะตำตอบคือผมแม่งแนวไงครับกระแดะอยากแนวทำให้อ่านยากไปงั้นเองวู้วววววววว ถุย??
ใครยังจำครั้งแรกที่เขียนไดอารี่ได้มั้ยครับ?
ไม่รู้คนอื่นเริ่มกันยังไง ของผมนี่เริ่มเพราะแอบชอบเพื่อนครับ ตอนนั้นเรียนม.2/5 ห้องเดียวกะมึงน่ะแหละเกี๊ยว(แล้วผมก็เรียนห้องเดียวกะมันมานับแต่นั้น แปลกดีนะครับ จนตอนนี้ปี4ยังเรียนห้องเดียวกะมันอยู่เลย)
เธออยู่ห้องถัดไปห้องนึง บอกตามตรง ตอนนั้นผมโคตรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรป๊อดครับ เดินผ่านก็หลบ สบตาก็หลับ หลับแล้วก็เลยฝันถึง(ซะงั้น) ไม่ได้ทำอะไรเลยครับ แค่คุย3-4คำก็เอามาจดได้3-4หน้าแล้ว แถมวาดการ์ตูนประกอบเป็นฉากๆเข้าไปอีก
เพื่อให้ได้ฟิลลิ่งในตอนนั้นให้ชัดเจน
ตอนนั้นผมเชื่อว่าผมจับอารมณ์ส่วนใหญ่ของตัวเองไว้ในกระดาษ กระดาษหมดไป60กว่าหน้าในเวลา 4-5 เดือน สุดท้ายผมก็เลิกเพ้อไปเองโดยยังไม่ได้บอกความในใจเลยด้วยซ้ำหลังจากนั้นมันก็ติดลมฮะ
ไม่ได้เฉพาะเจาะจงว่าจะจดถึงความรักข้างเดียวอย่างเดียวอีกต่อไป แม่งจดได้จดดี ช่วงไหนชีวิตพีคๆก็จดเยอะ แต่ถึงไม่พีคผมก็จดเยอะอยู่ดี ไม่รู้ขยันจดอะไรนักหนา ตอนไปค่ายลูกเสือ3วัน เขียนไป10กว่าหน้า ชีวิตมัธยมในหัวผมเลยค่อนข้างชัดเจน ต่างกับช่วงมหาลัยที่ไม่ค่อยได้จดแล้ว ไม่ได้ไม่ว่างแต่มันขี้เกียจไปเอง แต่ขืนยังจดเหมือนตอนมัธยมห้องผมคงถูกไดอารี่ถมแหงๆ
ที่เอามาเล่านี่ไม่มีอะไรมากไปกว่าแค่อยากหาเรื่องเขียน my space เท่านั้นเองครับ จดให้คนอื่นอ่านได้ด้วยมันคงมีสีสันต่างจากจดเองอ่านเองอยู่เหมือนกัน เพราะเราสื่อสารสองทางได้ ใช่ปะฮะ ไหนลองดู
ปล. คนที่ผมแอบชอบตอนนั้นชื่อฟูครับ
โพสเมื่้อ 26 Jul 2006
เค้าแอบรักเด็กอ้ะๆๆๆๆ
น่าร้ากกกกกกกกกกก
หึหึหึ
กูไม่เคยมีไดอารี่ มีแต่สมุดเล่มนึง ที่จะแต่งกลอนไว้ทุกวัน ตอนนี้มันหายไปแล้ว ถ้ายังอยู่ จะเอามาตั้งเป็นสเตตัสได้อีกเยอะมาก